Dental Tribune Belgium (Flemish)

Column: Zonder briefje?

By Hilde Devlieger
June 01, 2021

We hebben hier in onze praktijk een nieuwe leuke bezigheid, die helemaal niets meer met tandheelkunde te maken heeft. Het is namelijk het beroep van tandverzekeringsmakelaar.

Sinds de invoering van tandpolissen allerhande, privé of via je ziekenfonds, maar zeker sinds een groot niet nader te noemen ziekenfonds het nodig vond om gul te strooien met een bonus voor al zijn klanten, komen wij op het einde van de dag met een punthoofd van achter ons computerscherm gesukkeld, lamgeslagen door de hopen formulieren die je tegenwoordig bij elke patiënt moet invullen. En een punthoofd staat nogal belachelijk met een fac eshield, zo ijdel zijn we dan ook wel weer.

Die verzekeringen zijn uiteraard iets nobel, de patiënten gaan al wat sneller overstag voor een extra implantaatje of zowaar een volledige dentale make-over. Want ja, het wordt immers allemaal terugbetaald… of niet?

Daar zit de dikke pofadder onder het gras, mijn allerbeste patiënt: er zijn wachttijden, terugbetalingsplafonds, regeltjes, categorieën mét subcategorieën, en het vergt best wel wat intellectueel vermogen om je erdoorheen te worstelen.

En behandeling zus valt net in de juiste categorie, maar behandeling zo valt er net buiten, met als gevolg een boze gefrustreerde patiënt en hup, weer een hoop telefoontjes en papieren die opnieuw moeten ingevuld worden, afgestempeld en ja hoor, ingescand en doorgemaild. Ah nee, want dat mag niet uploaden dan maar. Oh nee dat lukt niet, toch afdrukken dan? Onze printer draait overuren als vanouds.

Nochtans waren we best fier op onze beslissing om in de praktijk onze ecologische voetafdruk eens flink te gaan verkleinen. Het coronagebeuren stemde ons tot nadenken: hoe konden we het baliewerk efficiënter laten verlopen? Als we nu die getuigschriften zouden afschaffen, dachten we, dat scheelt toch weer met aanrakingen en een nat doekje uit de geurende ontsmettingsbidon. Weg met die ratelende matrixprinter die om de haverklap blokkeert, net als er tien mensen aan je balie staan natuurlijk.

We zouden elektronisch gaan factureren - dat klonk hee eigentijds en milieuvriendelijk, en bleek een schot in de roos. De matrixprinter had ik al naar het containerpark gebracht, weliswaar na een eerste tevergeefse rit, want een imposante parkwachter versperde mij de weg omdat ik geen afspraak had. De ecologische voetafdruk in gedachten ben ik dan maar teruggereden, zorgvuldig mijn verbruik bespiedend op mijn dashboard. De ecologische voetafdruk in gedachten, nietwaar. Maar ik dwaal een beetje af… dat heb je met die groene dromerige gedachten. Soit.

Toch blijken patiënten vaak ontegensprekelijk hard vastgeroest in oude gewoontes. Je wil niet weten hoeveel mensen al tien kilometer teruggereden zijn naar de praktijk om naar hun briefje te vragen. Er is duidelijk een hoop wantrouwen over het feit dat ze nu dat tastbare briefje moeten missen, het papiertje dat de ultieme zekerheid op een terugbetaling biedt. Onze balie assistente heeft gelukkig een engelengeduld en blijft met een stralende glimlach voor de zoveelste keer die dag zeggen: ‘Dat gaat nu automatisch, u krijgt morgen de terugbetaling op uw rekening, leuk toch?’ Hopla, patiënt stuift weer de deur uit, en het volgende wat ik dan meestal hoor, is een woest brommend geluid van een opstartende motor, klaar om de terugrit aan te vangen. Leuk, toch?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

© 2021 - All rights reserved - Dental Tribune International