Dental Tribune Belgium (Flemish)

Column: Een column schrijven in coronatijden

By Hilde Devlieger
May 04, 2020

Hilde Devlieger is sinds mei 2020 columniste bij Dental Tribune Vlaanderen en schrijft haar eerste column over haar werk als parodontoloog in coronatijden.

Leven in tijden van corona, het is eens wat anders dan de dagelijkse beslommeringen van een tandartspraktijk. Normaal werken wij hier met ons team van 8 tot 19u. Soms is het hectisch, soms is het eens wat rustiger, soms loopt alles van een leien dakje en soms verwens je de dag dat je voor dit beroep koos.

Nu is de situatie enigszins veranderd, want ook de praktijk is helaas in lockdown. Patiënten kunnen enkel inbellen en worden indien het echt nodig blijkt te zijn doorverwezen voor een spoedbehandeling. Wijzelf zijn dus niet meer gebonden aan vaste werkuren, nemen al eens wat meer tijd om uitgebreid te ontbijten met partner en kinderen, en vragen ons af hoe we de dag gaan doorkomen na het horen van de ‘social distance’-regels en talloze onheilspellende cijfers. We smeden allerlei wilde plannen, maken lijstjes van dingen die we eerder nooit gedaan kregen en leggen onszelf onrealistische doelen op.

Coronakilo’s, nee hoor, wij gaan met zijn allen massaal sporten in onze tuin, op ons terras of op straat. Weliswaar alleen of op een onaangenaam grote afstand van onze medemens, want die vormt op dit moment zo’n potentieel gevaar, je moet er niet aan denken dat je besmet zou raken.

Onze praktijk wordt uiteraard niet zomaar opzijgeschoven, want er wachten ons daar ook talloze klusjes die al jaren op het to-dolijstje stonden. Kasten worden uitgeladen, de stock nauwgezet gecontroleerd. Er komen verrassende aankopen tevoorschijn uit de diepe spelonken van hoekkasten, waar je enkel bij kunt door een pijnlijke yogahouding aan te nemen. Er wordt besloten voortaan wat verstandiger om te gaan met bestellingen en enkel nog nuttige spullen aan te schaffen in aanvaardbare hoeveelheden.

Mondmaskers hadden we in onze praktijk uiteraard ook in massale hoeveelheid in stock, gaande van exemplaren in zacht baby roze tot angstaanjagend uitziende ondingen met zwarte randen die antidampeigenschappen beloofden. De brillen bedampten toch én patiënten doken nog angstiger weg in de stoel na de aanblik ervan. Weg antidampmasker dus!

Na het kortstondig heuglijk moment dat we beroepshalve even géén maskers meer hoeven op te zetten, worden we al tijdens het ochtendjournaal meteen tot de orde van de dag geroepen. Expert 1, duidelijk een persoon met kennis van zaken, is van mening dat de hele wereldbevolking aan de mondmaskers moet. Hij geeft meteen een aantal interessante knutseltips mee over hoe je zo’n ding moet vervaardigen. Je mag het stofje zelf kiezen, voegt hij er nog aan toe, en wijst meteen op zijn eigen stropdas. Hij raakt daardoor onbedoeld het ding aan met de in plastiek verpakte knalrode reuzenmicrofoon die hij al de hele tijd krampachtig voor de schreeuwlelijke das hield, en blijft met een kamerbrede glimlach in de lens turen. Hoog tijd voor expert 2, denken ze in de regiekamer. Een tweede individu verschijnt in beeld, duidelijk iemand met evenveel of zelfs nog méér kennis van zaken, en doet het mondmasker verhaal meteen af als ‘bijzonder gevaarlijk’. Immers, Jan Modaal weet helemaal niet hoe je zo’n ding moet opzetten, laat staan dat hij er een hele dag kan afblijven, want dat jeukt en kriebelt en dan moet je krabben. Ik kijk en luister met toenemende verbazing. Wat moet een mens hiervan denken, als de experts het al niet meer weten… Misschien moeten we met zijn allen op mondmaskerbijscholing bij de tandarts? Zou je er bijscholingspunten voor krijgen of - nog beter - zou het ziekenfonds het terugbetalen? Dromen zijn bedrog, Marco Borsato zei het al.

Toch zijn er ook leuke bijkomstigheden aan deze bizarre tijden: Onze patiënten bellen niet meer massaal en op maandagochtend heeft de telefoon ook eindelijk eens wat verdiende rust. Urgenties blijken er plots helemaal niet of nauwelijks nog te zijn. Afgebroken tanden, zeurende pijntjes, vervelende vullingen, het blijkt allemaal plots “heel goed te verdragen” of “zeker wel uit te houden”. Patiënten blijken plots niet meer die ongeduldige, veeleisende wezens die van een licht pijntje een naar morfine snakkende klacht maken. Nee, we houden plots met zijn allen van elkaar en zijn geduldiger en verdraagzamer dan ooit. Dat heeft dit virus alvast voor elkaar gekregen.

We hopen alvast dat dit effect een blijvertje mag zijn, het monster zelf moeten we echter nog verslaan.

Hou jullie gezond allemaal, en draag zorg voor iedereen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Latest Issues
E-paper

DT Belgium (Flemish) No. 3, 2020

Open PDF Open E-paper All E-papers

© 2020 - All rights reserved - Dental Tribune International